معبد سلوكي ها در دهکده خورهه استان مرکزیاین روستای بسیار دیدنی در شمال غرب استان مركزی قرار دارد و پژوهشگران قدمت آن را 3000 سال برآورد می‌كنند؛ روستایی با باغ‌ها و كشتزارهای سرسبز كه كشاورزان برای آبیاری آنها هنوز از آب قنات استفاده می‌كنند. علاوه بر هوای بسیار مطبوع این روستا در تابستان، آنچه آن را از دیگر روستاهای استان متمایز می‌كند، چند بنای تاریخی باشكوه و گویش ویژه مردمان آبادی، موسوم به گویش وفسی است. بسیاری از اراكی‌ها بر این باورند كه با وجود گویش‌های مختلف در استان، فقط هنگامی كه دو وفسی با هم گفت و گو می‌كنند نمی‌توان به معنای صحبت آنها دست یافت[!]؛ این گویش ویژه و جالب بنا به نظر كارشناسان، شاخه‌ای از «تاتی» به شمار می‌رود و دكتر محمدمعین هم در جلد چهارم فرهنگ خود از آن نام برده است. وفس سه محله دارد: سادات، خوانین و رعایا [وفس 12محله دارد] و جالب است هنوز پس از ده‌ها سال از برچیده شدن آداب ارباب و رعیتی، وقتی نوزادی در محله خوانین به دنیا می‌آید نام او حتما پسوندی از خان را به دنبال خواهد داشت[!فکر نمیکنم چنین چیزی صحت داشته باشد].

وفسی ها بیشتر به باغداری مشغولند و محصول گردو، زردآلو، گلابی و آلوی [و سیب] باغ‌های آنان در گوشه و كنار استان عرضه می‌شود؛ جمعیت این روستا 3000 نفر برآورد می‌شود و شرایط ویژه آب و هوایی و نوع معماری آن، وفس را به «روستای هدف گردشگری» تبدیل كرده است(منبع: روزنامه اطلاعات؛ توضیحات درون براکت ها از نویسنده وبلاگ است).