ده کیلومتر که از وفس در جهت غرب حرکت کنیم به دو کوه نسبتا بلند می رسیم که همچون دو انسان رو در روی یکدیگر ایستاده اند؛ دست های خود را به یکدیگر داده اند و با اینکار فضایی محصور و امن برای موجوداتی که در میانشان قرار بگیرند، ایجاد کرده اند. از این مکان استراتژیک که در چند جای دیگر وفس نیز وجود دارد، برای ساخت زاغه های زیرزمینی نگهداری گوسفندان استفاده شده است. وفسی ها با درک مزیت طبیعی این منطقه، از دهها سال قبل اقدام به ایجاد زاغه ها و خانه های متعدد زیرزمینی در چند طبقه کرده اند. آنها دل کوه را کندند و مکان هایی برای نگهداری احشام، آذوقه،... و مکانی برای زندگی خودشان حفر کردند و با سنگچین کردن دیوارهای درونی و در ورودی، بر استحکام بنا افزودند.

وفسی ها با استفاده از خارهای سرسخت بیابان، حصارهای بلندی در اطراف مجموعه ی زاغه ها ایجاد می کردند تا از حمله حیوانات درنده و دزدان در امان باشند.

این منطقه در وفس "زرین دوبرین"(zerin-dobrin) نامیده می شود و برای دسترسی به آن باید نزدیک به 15 کیلومتر راه پیمود؛ که دو مسیر مختلفش عبارتست از: 1)باغ کاچان و کوه علی آوا و 2) باغ نیدر تا انتهای باغات وفس. همانطور که قبلا نوشته بودم، من به همراه آقای داود باریکلو در روز پنجشنبه، چهارم آذرماه به این منطقه رفته بودیم.

ده کیلومتری غرب وفس. انتهای خط قرمز رنگ، مکان منطقه دوبرین را نشان می دهد


دو کوه روبروی یکدیگر!


زاغه ها در میانه دو کوه


ما از اینطرف وارد شدیم، آن شی که در سمت راست روی تپه قرار دارد، موتورمان است!


اینجا سمت دیگر دره است


پنج تصویر بالا، زاغه های سمت چپ دره را نشان می دهد


زاغه های سمت راست دره


زاغه ها و ورودی آنها که استادانه کار شده است


محوطه داخلی زاغه و آخورهای کناری آن


ارتفاع زاغه را تخمین بزنید!(راستی کسی می داند بیل برای چیست؟)


محل زندگی چوپان. تنور زمینی، کرسی، متکا و ... را در تصویر می بینید!


در انتهای یکی از زاغه ها، لانه پرنده با یک تخم (می دونید چه پرنده ایه؟)