گویا این داستان دزدی های مکرر از امامزاده شاهزاده حسین تمامی ندارد.

امامزاده با صلابت وفس که در قله کوه "اَینَ بار" در ارتفاع 2600 متری از سطح دریا قرار گرفته، برای چندمین بار طی سالهای گذشته، هدف دستبرد سارقین قرار گرفت و مانند همیشه، سارقین دست از پا درازتر و بدون دستیابی به چیزی گرانبها محل را ترک کردند.

اما سارقین اینبار از شیوه جدیدی برای دزدی استفاده کرده اند؛ بدین شکل که آنها سعی داشتند با کمک (احتمالا) یک دستگاه سنگ فرز، قفل و ضریح امامزاده را ببرند که گویا به دلیل پایین بودن ولتاژ برق امامزاده و یا شاید به دلیل اتصال در سیم های برق، دستگاه آنها از کار افتاده و نتوانسته اند به هدف شوم خود دست یابند.

قبل از دزدی؛ قفل سالم است (عکس از امیر)

بعد از دزدی؛ تاریخ عکس 1389/08/28

متاسفانه این حادثه، باعث سوختن کلید، پریز، سیم های برق و شکسته شدن تعدادی لامپ شده و همچنین دو سه تخته از فرش های داخل حرم، در نتیجه سوختگی، خسارت دیده و غیرقابل استفاده می باشد. همچنین لایه ای از دوده، سطح کتاب ها، قاب های عکس و دیگر اشیاء داخل صحن را پوشانده است.

قالی سوخته امامزاده به بیرون منتقل شده است

قسمت هایی از تابلوفرش اهدائی به امامزاده سوخته است

اگر بخواهیم به این سئوال جواب دهیم که "چرا سارقان دست از سر این امامزاده بر نمی دارند؟" دو مورد را می توان مطرح کرد. اول اینکه) این امامزاده در فاصله 6 کیلومتری از مناطق مسکونی وفس و در جایی دنج و خلوت قرار گرفته و جز در روزهای تعطیل و خاص، معمولا محوطه امامزاده بسیار خلوت می باشد و به ویژه در اکثر شبها این امامزاده و زائرسراهای مجاور آن خالی از سکنه است. دوم) در مکان های تاریخی، همیشه شایعات فراوانی مبنی بر وجود گنج در نقاطی خاص مطرح است و افراد ساده لوح بسیاری در رویای رسیدن به گنج، دست به هر کاری می زنند. وفس نیز از این قاعده مستثنی نیست و هر روز شاهد هستیم که گوشه ای از خانه ها، امامزاده ها، زاغه های زیرزمینی، باغات و حتی بیابان های آن به دست این افراد ساده لوح حفاری می شود و زخم می خورد.

نظر شما چیست؟