با اومدن پاییز و سردشدن هوا که مقدمه ایه بر هوای سردتر زمستون، بساط گرمایشی خونه های روستایی برپا میشه.

اول از همه، کُرسی رو در اتاق ها علم میکنند.

برای گرم کردن کرسی، هم از چوب هایی که قبلا از باغات جمع آوری شده و هم از فضولات خشک شده احشام استفاده میشه.

چوب و فضولات رو در محل هایی مخصوص آتش می زنند و زغال های حاصله رو توی یک استامبولی می ریزند و زیر کرسی میذارند.

در کنار کرسی از چراغ های علاء الدین و نفت سوز هم استفاده میشه.

سوخت این چراغ ها نفته که در گالن های معمولا 20 لیتری از نفت فروشی روستا تهیه میشه.

درها و پنجره ها رو کاملا کیپ میکنند و گاهی به طور کامل اونها رو با پلاستیک می پوشونند.

در مکان های بزرگ همچون مسجد، از بخاری چوب سوز استفاده میشه که دود اون با یک لوله بلند از سقف مسجد به بیرون هدایت میشه.

در ضمن از وقتیکه برق اومده، از وسایل گرمازای برقی هم در بعضی خونه ها استفاده میشه.