گیوه نوعی پاپوش ویژه مردان روستایی و از جمله صنایع دستی استان مرکزی است. تولید این پای‌پوش که قدمت آن به 200 سال میرسد، در مناطق سنجان و وفس رواج دارد.

همه مراحل تولید این پاپوش، دستی است و مواد اولیه آن نخ قالی و ضایعات چرم است. رویه گیوه به دست زنان روستا با استفاده از نخ های پنبه ای و ابریشمی در منازل بافته می‌‌شود و قسمت کفی آن بدست مردان ماهر و استادکار در کارگاه های کوچک محلی پس ازمراحل نوارکشی، دوخت کفه و نصب پاشنه گیوه به رویه متصل میشود.

در هر کارگاه روزانه تا 20 جفت رویه گیوه نوارزنی و درمجموع سه جفت گیوه بصورت کامل تولید و در بازارهای داخل و خارج استان مرکزی عرضه میشود.
از 30 کارگاه گیوه دوزی استان مرکزی در دهه 70، هم اکنون تنها پنج کارگاه درشهرهای اراک، سنجان و وفس (کمیجان) فعال است.
کاظمی معاون صنایع دستی سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری استان مرکزی درباره علل رکود این رشته سنتی صنایع دستی دراستان گفت: متناسب نبودن میزان عرضه و تقاضا در بازار گیوه، قدیمی محسوب شدن و بی رغبتی تولیدکنندگان موجب عدم استقبال مردم و انقراض تدریجی صنعت گیوه دوزی شده است .
وی افزود: فرهنگ سازی، اطلاع رسانی، حمایت از تولیدکنندگان، برگزاری دوره های آموزشی، ایجاد زمینه حضور صنعتگران در نمایشگاه های صنایع دستی از جمله راهکارهای حفظ و رونق این صنعت است.(منبع)