در وفس، شب چله احترام زیادی دارد و آنرا، شب صحت و سلامت می دانند چرا که اعتقاد دارند اگر کسی در ماه قوس(آذر) سرما نخورد، دیگر در زمستان با آن همه برف و باران سرما نخواهد خورد. ضمناً به علت باریدن برف از آن جهت که بارندگی آب قنات ها را زیاد می کند و برای زراعت مفید است، شب چله را که قدم زمستان می شمارند بیش از حد محترم می دارند و امید دارند که قدم زمستان مبارک باشد.

در شب چله [به وفسی: شُو ِ چِلّی (šoe-čelli)]، جوان های وفسی به دیدار بزرگترها رفته، دور هم جمع می شوند. همگی در اطراف کرسی گرم می نشینند و علاوه بر خوردن تنقلات گوناگون، درباره اتفاقات و اخبار مهم روزانه صحبت می کنند. آنهایی که سنشان بیشتر است، خاطراتی از گذشته نقل می کنند یا برای جمع قصه های عامیانه می گویند و شعر می خوانند.

زنان کدبانو و باسلیقه وفسی، بعد از آنکه ترخنه و باسلق خود را خشک کردند، آنها را در خم های بزرگ می چینند و در آن را با گل مسدود می کنند. در خم را که گل گرفتند دیگر هوا نمی کشد و آنچه در خم باشد سالم می ماند. در شب چله درِ خم را باز می کنند و برای اولین بار از آن استفاده می کنند. باسلقی که قند درنیاورده باشد، سیاه و بدریخت است و خوردنش لطفی ندارد. اگر زنی باسلقش قند بیرون ندهد نفرین می کند و می گوید "چشم آدم ناپاکی به آن افتاده است!".

زنان وفسی همچنین مقداری سیب خوش عطر و بوی باغات وفس را در جای خشک و خنک نگهداری کرده و در شب چله  استفاده می کنند. کشمش نیز که از تنقلات مهم شب چله است از خشک کردن خوشه های بزرگ انگور عسگری به دست می آید.

تنقلات شب چله وفس: چای، میوه(سیب و ...، هندوانه در صورتی که موجود باشد)، شیرینی(شیرینی های محلی وفس با نام باسْتُقْ، تارخانَ و جُوزْقَندْ)، برگه(به وفسی، بَلْگَ)، آلوبخارا، سنجد(به وفسی، شینْجییَ)، هسته ی شور قیسی(به وفسی، تَنْدَ شور)، نخودچی(به وفسی، ناخودچی)، کشمش(به وفسی، کیشمیشَ)، تخمه و انواع دیگر آجیل می باشد.

مطلب مرتبط: آیین شب چله (شب یلدا) در وفس